Ludzkie losy są niczym pojedyncze nici tkane na krośnie życia. Niektóre rozwijają się w linię prostą i prędko się zrywają, inne z kolei tworzą długi, skomplikowany wzór, który wije się tajemnymi skrętami. Nielicznych spotyka los prawdziwie niezwykły - ich egzystencja mnoży się niczym głowy Hydry, a kolejne wcielenia odbywają podróże w odległe czasy. Te wybrane jednostki są niczym wilki w owczarni...
"Właściwie jest trzech autorów tej książki: Marian Kowalski, Władysław Kownas i Marek Arpad Kowalski. Pierwszy zaczął pisać pamiętnik, lecz nie zdążył go ukończyć - urywa się na przystąpieniu do Legionów. Drugi, będąc w Legionach, spisywał dziennik. Syn pierwszego, a zarazem siostrzeniec drugiego, opracował te wspomnienia i dopisał jeszcze kilka rozdziałów. O Legionach. Bowiem pamięc o nich coraz bardziej rozmywa się. a przecież było to pokolenie, któremu wreszcie - po kilku nieudanych powstaniach narodowych - udało się" - autor.
Don Vito Corleone jest Ojcem Chrzestnym jednej z sześciu nowojorskich rodzin mafijnych. Tyran i szantażysta (słynne powiedzenie "mam dla Ciebie propozycję nie do odrzucenia"), a zarazem człowiek honoru, sprawuje rządy żelazną ręką. Jego decyzje mają charakter ostateczny. Wśród swoich wrogów wzbudza respekt i strach, wśród przyjaciół - zasłużony, choć nie całkiem bezinteresowny szacunek. Kiedy odmawia uczestnictwa w nowym, intratnym interesie, handlu narkotykami, wchodzi w ostry, krwawy konflikt z Cosą Nostrą. Honor rodziny może uratować tylko najmłodszy, ukochany syn Vita Michael, bohater wojenny. Czy okaże się godnym następcą Ojca Chrzestnego?
Prawda może być trudna, ale jej skutki bywają chwalebne, nieprawda może być miła, ale jej skutki przerażające. Kierując się tą zasadą, Mark Sołonin ukazuje aspekty II wojny światowej, które oficjalna rosyjska historia najchętniej by pominęła i przemilczała.
Powieść oparta jest na faktach i opowiada o mało znanym epizodzie z dziejów II wojny światowej, a mianowicie o niedźwiedziu brunatnym, który przeszedł cały szlak bojowy z 2 Korpusem Polskim generała Władysława Andersa – od wyjścia z ZSRR do demobilizacji po wojnie w Wielkiej Brytanii.
"Ci, którzy myślą, że można zmienić ten świat są jak dzieci" - twierdzi cesarz-filozof, Marek Aureliusz. Poddani mu obywatele Rzymu znajdują rozrywkę w krwawych spektaklach. Jego przyjaciel Juliusz Pryskus widzi chrześcijan, którzy przyjmują śmierć męczeńską, aby "radować się z Bogiem". Choć go to zdumiewa, pozostaje obojętny. Dopiero poznanie Domy, młodej chrześcijanki oraz jej nauczyciela Eklektosa zmienia jego życie. Ogarniają go wątpliwości.Może ta nowa religia niesie prawdziwą nadzieję?
"Wojna i pióro" to książka nie tylko o wojnie, ale i o korespondentach wojennych. Obok wnikliwej analizy stylów i metod reporterstwa wojennego (m.in. słynnego Erniego Pyle'a) Wańkowicz podaje równie sporo anegdot, co gorzkich osobistych refleksji. Autor - jako doświadczony reporter spod Monte Cassino - pisze nie tylko o roli mediów w kreowaniu zdarzeń, ale i o przerażającym teatrze wojny: o strachu i odwadze, determinacji i rezygnacji, nienawiści i rozpaczy.
W VIII tomie dzieł Melchiora Wańkowicza znalazły się utwory, w których autor reporterskiego arcydzieła "Bitwy o Monte Cassino" kreśli "panoramę losu polskiego" ("Dzieje rodziny Korzeniewskich", "Drogą do Urzędowa", "Od Stołpców po Kair"). Niewątpliwym atutem tego zbioru są po raz pierwszy publikowane materiały z archiwum autora: "Reportaże z Wołynia" (o konflikcie polsko-ukraińskim z pierwszej połowy XX wieku)
"Karfka La Fontaine'a" to prawdziwe opus magnum Melchiora Wańkowicza. Jest to ostatnie dzieło pisarza wydane za jego życia, o którym sam autor napisał, iż traktuje o sztuce pisania - ku wstępującym w szranki reportażu młodym adeptom dziennikarstwa. To dwutomowe dzieło jest dowcipną i erudycjną rozprawą o korzeniach oraz gatunkach wszelkiego pisarstwa, które wzięło się z najbardziej pierwotnej ludzkiej potrzeby opowiadania innym o swoich przeżyciach i uczuciach.
Karfka La Fontaine'a to prawdziwe opus magnum Melchiora Wańkowicza. Jest to ostatnie dzieło pisarza wydane za jego życia, o którym sam autor napisał, iż traktuje o sztuce pisania - ku wstępującym w szranki reportażu młodym adeptom dziennikarstwa.To dwutomowe dzieło jest dowcipną i erudycjną rozprawą o korzeniach oraz gatunkach wszelkiego pisarstwa, które wzięło się z najbardziej pierwotnej ludzkiej potrzeby opowiadania innym o swoich przeżyciach i uczuciach.
 kopia.jpg "http://multibook.pl/2375,henry-hazlitt-cofniecie-czasu.html")
