Milena, zmęczona pracą dziennikarka, wpada na trop morderstw, do jakich dochodzi w podziemiach Szczecina. Równocześnie dowiaduje się o dziwnym zachowaniu jej byłego chłopaka, Darka. Spotkanie z nim kończy się w łóżku, a pobudka przynosi odkrycie dziwnych obrażeń na ciele. Od tego momentu jej świat ulega zmianie. Przechodząc transformację w wampira, Milena odkrywa swoje niezwykłe zdolności – może bez obaw poruszać się w słońcu, a srebro i święte symbole nie są dla niej zagrożeniem.
Alternatywna historia Polski przedpiastowskiej, zwanej tu Wenedią, łączy się z alternatywną wizją dziejów chrześcijaństwa, które wykorzenione ogniem i mieczem w Rzymie przez Juliana Apostatę odradza się jako przerażająca religia miecza w Japonii i jako religia miłości w Wenedii.
Powieść do tej pory niepublikowana, napisana w końcu 1988 roku. Dobraczyński zastrzegł we wstępie,że jest to "zwykła powieść, w której autor skorzystał z autentycznego materiału historycznego, ale również porobił sobie rozmaite swobody literackie". Jednak nie ma wątpliwości - pierwowzorem bohatera jest Roman Dmowski.
Czy Polska nie popełniła pomyłki stulecia nie udzielając w 1919 roku wsparcia wojskom gen. Antona Denikina w walce z bolszewikami? Jakie było kulisy decyzji podjęcia przez Józefa Piłsudskiego tajnych rokowań z bolszewikami? Kto w Moskwie sprzyjał Piłsudskiemu? Czy Denikin był rzeczywiście wrogo nastawiony do Polski? Wydarzenia historyczne śledzimy razem z bohaterami powieści - rosyjskim oficerem wywiadu Sił Zbrojnych Południowej Rosji Piotrem Goremkinem i współpracującą z nim Marią Biełozierską, Rosjanką mieszkająca w Polsce. Czy uda się im przekonać Polaków do zmiany samobójczej polityki? Akcja powieści toczy się w Warszawie, Poznaniu, Paryżu, Noworosyjsku, Taganrogu, Mińsku Litewskim, Moskwie i Bobrujsku. Obok postaci fikcyjnych przez karty powieści przewijają się postaci historyczne: gen. Anton Denikin, Józef Piłsudski, Roman Dmowski, płk Stanisław Haller, gen. Józef Dowbor-Muśnicki.
Trzecia część powieściowego cyklu – "Niemoc" – nie ogranicza się do rozliczeń z epoką Gomułki. Opisując bowiem życie Szymona Bolesty, pisze Krasiński wciąż o doświadczaniu totalitaryzmu.< Krasiński przypomina, że PRL nie był sielanką z radosnych plakatów, pełną uśmiechniętych ochotników budujących socjalistyczną ojczyznę. To nie był wieczny karnawał młodości i beztroski, to były egzekucje i śledztwa, przepełnione więzienia, rozbite rodziny, zwichnięte kariery, marzenia i nadzieje, zdrada i podłość przyjaciół.
Skazany jeszcze w czasach stalinowskich i więziony pod absurdalnym zarzutem szpiegostwa na rzecz Ameryki Szymon Bolesta, a więc ktoś wrogi systemowi, niepewny, wbrew wszystkiemu osiąga z czasem społeczną pozycję, z której można już z bliska przyjrzeć się poczynaniom władzy. Uczestniczy w proteście pisarzy przeciwko zdjęciu ze sceny „Dziadów” Adama Mickiewicza, zapędzony przez ormowców wraz z manifestantami do kościoła św. Krzyża staje się świadkiem wydarzeń Marca 68, zaś w parę lat później, rzecz zdawałoby się wprost nieprawdopodobna, zostaje poproszony do współpracy przy filmie w koprodukcji polsko-radzieckiej.
Powieść Twarzą do ściany - to druga część cyklu powieściowego Janusza Krasińskiego (pierwsza Na stracenie, Kraków 2006). Bohater, Szymon Bolesta, porte-parole pisarza prowadzi nas przez meandry swojego literackiego, sfabularyzowanego życiorysu, od wspomnień z młodości, poprzez okupację, Powstanie i wywózkę do Oświęcimia i Dachau, absurdalny proces o szpiegostwo na rzecz USA i wyrok 15 lat więzienia, odsiadywany w najsurowszych katowniach stalinowskiego reżimu - Mokotowie, Rawiczu i Wronkach. Proza Janusza Krasińskiego to jedna z najciekawszych analiz rzeczywistości powojennej. To dramat indywidualny i społeczny, narodowy. Dramat pokolenia patriotów, skazanych na unicestwienie. Krasiński należy do tych pisarzy, którzy rozliczenie z przeszłością traktują jak misję, zobowiązanie podjęte w obecności wyprowadzanych o świcie z celi śmierci i ginących niewinnie bohaterów wojny i okupacji, swoich kolegów i współwięźniów.
Powieść Janusza Meissnera jest historią porucznika Herberta, który wraz z kompanami porzuca rumuńską niedolę i ponownie staje w szranki z niemieckim zagrożeniem. "Żądło Genowefy" i "L- jak Lucy" to doskonałe powieści przygodowe. Napisane żywym i humorystycznym językiem, nasycone doświadczeniami pilota II wojny światowej, stanowią kanon literatury lotniczej.
Książka nagrodzona wyróżnieniem w Literackiej Nagrodzie im. Józefa Mackiewicza AD 2011.
Autorem pomysłu, żeby dawną ścieżką flisaków poprowadzić ekologiczną autostradę jest powieściopisarz i subtelny eseista, który – choć z pochodzenia warszawianin – dzięki rodzinnym koligacjom od dwóch dekad przez większą część roku jest sadownikiem w gminie Wilków, a w rodzinnym mieście spędza tylko okres zimowego uśpienia natury.
