Pod koniec dziewiętnastego wieku Wielka Brytania zdawała się akceptować pogląd, że pieniądze oznaczają dobrobyt, a finansowy prymat jest istotniejszy od przemysłowej potęgi. Podtrzymując światowy system handlu, którego była twórcą, poświęciła na jego rzecz własne narodowe interesy, podobnie jak my, Amerykanie, poświęcamy je teraz na ołtarzu Molocha nowoczesności i gospodarki globalnej. Gdybyśmy jednak mieli wskazać jedną i najważniejszą przyczynę upadku Imperium Brytyjskiego, bez wątpienia była nią wojna. Wojna burska była brytyjskim Wietnamem. Przyniosła ona utratę wiary w wyższość brytyjskiej cywilizacji i doprowadziła do upowszechnienia się heretyckiego poglądu, że z moralnego punktu widzenia nie można dłużej bronić Imperium Brytyjskiego, które odmawia kolorowym prawa do samostanowienia. Później, przez dziesięć lat (1914-1918 i 1939-1945), Brytania zwarła się w śmiertelnych zmaganiach z najpotężniejszym państwem na kontynencie. Brytania jako jedyna walczyła w obu wojnach od ich pierwszego do ostatniego dnia. W 1945 r. była wykrwawiona, zbankrutowana, wyczerpana, skończona. Wyrzekła się swego imperium, pogrążyła w socjalistycznych ideach, stała się żebraczką, wyciągającą dłoń po pieniądze z Planu Marshalla, a wielkie decyzje o losach Europy i świata scedowała na Amerykanów. Pod koniec ostatniej kadencji Churchilla jako premiera, Brytania była już tylko cieniem tamtej światowej potęgi z roku 1911, kiedy po raz pierwszy wszedł w skład jej gabinetu. Ostateczny afront dotknął Brytanię rok później. Generał Eisenhower w czasie wojny niechętnie musiał stosować się do rozkazów Churchilla. Prezydent Eisenhower rozkazuje teraz następcy Churchilla, Anthony'emu Edenowi, wycofanie się z Suezu, grożąc mu deprecjacją funta. Ameryka brutalnie odsuwa Brytanię na bok i przejmuje jej imperialną rolę. Kiedy w roku 1965 umiera Churchill, nic już nie pozostaje z imperium, nad którym nie zachodziło słońce. (fragment książki)