W maju 1943 roku Mackiewicz, na zaproszenie niemieckie i za zgodą polskich władz podziemnych jedzie do Katynia, gdzie jest świadkiem ekshumacji zwłok oficerów polskich. Wydaje na ten temat książkę, która wkrótce ukazuje się w języku angielskim, niemieckim, włoskim, hiszpańskim i francuskim.
Jednak już w roku 1971 pisał Józef Mackiewicz: "Tolerowana‚ a nawet popierana przez rządy wielkich demokracji Zachodu opinia publiczna‚ podżegana wciąż na nowo do przejawów sympatii prokomunistycznych - demonstruje i protestuje przy byle okazji przeciwko rzekomej krzywdzie‚ wyrządzonej rzekomo byle komuniście... Ta sama opinia protestuje przeciwko każdemu projektowi uznania za przedawnione zbrodni hitlerowskich. Wszyscy hitlerowcy‚ którzy popełnili zbrodnie wojenne‚ odpowiadają w dalszym ciągu z całą surowością prawa. A jednocześnie - nie tylko nie ściga się ujawnionych zbrodni komunistycznych popełnionych podczas ostatniej wojny - ale ponadto zakazuje się o nich mówić głośno instancjom oficjalnym mocarstw zachodnich (...)".