Niedawna katastrofa prezydenckiego samolotu, na pokładzie którego poniosło śmierć wiele wybitnych postaci polskiego życia publicznego przyniosła nam – po raz kolejny w ostatnich latach – narodową żałobę i pełne troski pytania o polityczną przyszłość naszego państwa. Ogromny religijno-narodowy zryw Polaków w trakcie żałoby stał się potężnym ciosem zadanym publicznej, jak się wydawało wszechpotężnej dyktaturze relatywizmu. Czy zatem można patrzeć na smoleńską tragedię tylko w kategoriach doczesnych? Czy katolicy mogą nie dostrzegać znaków czasu, śladów ingerencji Bożej Opatrzności w dzieje poszczególnych narodów? Wreszcie, czy obserwowane przez nas w ostatnim czasie odrodzenie ducha katolickiego i ducha patriotycznego może przynieść nie tylko doraźne, ale i trwałe owoce nawrócenia, a w ślad za nim pozytywną przemianę życia publicznego w Polsce? Zastanawiają się nad tymi kwestiami autorzy i rozmówcy „Polonia Christiana” w najnowszym, majowo-czerwcowym numerze dwumiesięcznika.
Temat najobszerniejszego działu pisma, Dossier zainspirowany został widocznymi od pewnego czasu pozytywnymi sygnałami dochodzącymi z innego kraju, niegdyś katolickiego, a obecnie pozostającego pod szalonymi rządami lewicowych utopistów. Czy Hiszpania – bo o niej mowa – znowu nawiąże do swojej świetnej tradycji, czy też dopełni prowadzonego przez socjalistów haniebnego dzieła zbiorowej apostazji? Traktuje o tym blok artykułów pod wspólnym hasłem: Przebudzenie katolickiej Hiszpanii?
Jednym z przejawów relatywistycznej cywilizacji śmierci jest zanik szacunku dla ludzkiego życia. Dotyka tej kwestii poruszający artykuł Natalii Dueholm o barbarzyńskiej praktyce wykorzystywania w przemyśle kosmetycznym tkanek dzieci zabitych przed narodzeniem.
Druga część magazynu „Polonia Christiana” poświęcona jest tradycyjnie już dziedzictwu chrześcijańskiej Polski i Europy. Pomnikom historii i sztuki, obyczajom i wykwintnej kuchni. Autorzy pisma przybliżają Czytelnikom tym razem m.in. Wawel i zamek Krzyżtopór, hiszpański Escorial, wspaniałą kolekcje włoskiego i francuskiego malarstwa eksponowaną w Luwrze, wreszcie dzieje i dzień obecny uniwersytetów, niegdyś kolebki zdrowej myśli, a dziś coraz częściej sprzeniewierzających się swej misji służenia prawdzie, dobru i pięknu.