2 sierpnia 1944, nazajutrz po wybuchu Powstania Warszawskiego, w jednym z pomieszczeń jezuickiego Domu Pisarzy przy ul. Rakowieckiej 61 w Warszawie zgromadzili Niemcy ponad pięćdziesięciu Polaków, w większości miejscowych jezuitów, następnie dokonali brutalnej zbrodni wrzucając do środka granaty bojowe oraz strzelając z broni automatycznej. Po odejściu katów, spod zwału zastygłych w konwulsjach lub dogorywających jeszcze ofiar bezprzykładnego okrucieństwa, wydostało się 13 uczestników masakry. Sześciu z nich pozostawiło świadectwa dokumentujące przebieg krwawego zdarzenia. Teksty te, uzupełnione opisami sytuacyjnymi najbliższej okolicy oraz sylwetkami jezuitów spoczywających pod posadzką miejsca kaźni zawarte są w niniejszej książce.