Książka zawiera wspomnienia żołnierza Armii Krajowej Ziemi Wileńskiej, słynnego majora Węgielnego z lat 1939-1950, o których sam autor pisze, że "spisałem je z myślą, aby tamte wydarzenia ocalić od zapomnienia, zwłaszcza że niektóre z nich pozostałyby nieznane, gdyż tylko ja o nich wiedziałem".

Książka dzieli się na część dotyczącą lat 1939-1944, gdy autor opisuje swoje walki z okupantami na Ziemi Wileńskiej oraz na okres 1944-1950 będący wzruszającym zapisem przeżyć polskiego żołnierza w sowieckich obozach i komunistycznych więzieniach na terenie Polski. We wspomnieniach wiele jest odniesień do osobistych uczuć i rozterek majora dzięki czemu jest to niezwykle cenna pozycja nie tylko jeśli chodzi o walory historyczne, ale również jeśli chodzi o ukazanie charakteru polskiego oficera.

Mieczysław Potocki, ps. "Węgielny" od 1940 roku organizował struktury konspiracyjne na terenie przedwojennego województwa wileńskiego doprowadzając do utworzenia Zgrupowania nr 2 AK. Stojąc na jego czele, w 1944 roku stoczył zwycięskie bitwy z Niemcami pod Wodzianami, Bołoszą i Krawczunami. 17 lipca 1944 roku został aresztowany przez NKWD i wywieziony w głąb Związku Sowieckiego. Po powrocie do Polski przez kilka lat był więziony. Zmarł 11 listopada 1989 roku.