Autobiograficzna powieść o życiu ziemiańskiej rodziny wyrzuconej przez splot wydarzeń historycznych na wielkomiejski, warszawski bruk. Mnóstwo znakomitych, rodzajowych scenek z życia warszawiaków w latach przedwojennych. Choć powieść jest tylko o losach najbliższych - stanowi wszechstronny portret tłumu ludzi, przewijających się przez jej karty. Wańkowicz znakomicie szkicuje krótkie, tragiczne życiorysy młodzieży biorącej udział w powstaniu warszawskimi.